• en
  • fa

انگیزش چاه

انگیزش چاه روشی شیمیایی یا مکانیکی برای بهبود نرخ تولید چاه می باشد. این روش بر مبنای فشار پمپاژ سیال به دو دسته تقسیم می شود:

بالای فشار شکست سازند که شامل:

  • شکافت اسیدی
  • شکافت هیدرولیکی

1

نکته اساسی مکانیزم انگیزش چاه می باشد. در تمیزکاری دیواره چاه و اسیدکاری منطقه مشبک کاری بازگرداندن چاه به نرخ جریان طبیعی اهمیت دارد در حالی که در شکافت اسیدی و شکافت هیدرولیکی ایجاد یک نرخ تولید و ظرفیت جدید بالا هدف اصلی است.

تمیزکاری دیواره چاه

تمیزکاری دیواره چاه یک روش شیمیایی و یا مکانیکی برای بازگرداندن ظرفیت تولید چاه است. در روش مکانیکی تیغه های برنده و یا جت آب حاوی ذرات ساینده برای زدودن ذرات و پوسته ها به کار می رود. در روش شیمیایی از پمپاژ اسید با فشاری کمتر از فشار شکست سازند استفاده می شود.

2

اسیدکاری منطقه مشبک کاری

ماتریس حیاتی به ناحیه ای اطراف دیواره چاه (90-150 سانتیمتر از دیواره) که بیشترین افت فشار اتفاق می افتد، اطلاق می شود. این افت فشار از بسته شدن سوراخ های سازند مخزن بوسیله رسوبات، ذرات گل و باقیمانده ها از فازهای حفاری، تکمیل و تولید ناشی می شود. این آسیب ها تراوایی سازند را محدود می سازد. اسیدکاری منطقه مشبک کاری به سیستم تمیزکاری گفته می شود که اسید با فشاری کمتر از فشار شکست سازند به ناحیه ماتریس حیاتی تزریق می شود. این تزریق موجب بازیابی تراوایی طبیعی مخزن بدون اثرگذاری بر مناطق حایل می شود. اسیدکاری منطقه مشبک کاری بر حسب نوع سازند به دو دسته تقسیم می شود:

1- انگیزش مخازن کربناته

درانگیزش مخازن کربناته انتخاب اول اسید هیدروکلریک می باشد. کربنات کلسیم با اسید هیدروکلریک واکنش می دهد و محصول این واکنش آب نمک است که با سنگ مخزن سازگاری دارد.

2- انگیزش مخازن ماسه سنگ

درانگیزش مخازن ماسه سنگ از اسید هیدروفلوئوریک استفاده می شود، زیرا اسید هیدروکلریک با ماسه سنگ واکنش نمی دهد. اما مشکل استفاده از اسید هیدروفلوئوریک به تنهایی این است که واکنش کانی های کربناته موجود در ماسه سنگ با اسید هیدروفلوئوریک موجب تشکیل رسوبات مضر نامحلول شده که منجر به کاهش قابلیت تولید می شود. برای حل این مشکل و جلوگیری از تماس کانی های کربناته با اسید هیدروفلوئوریک ابتدا اسید هیدروکلریک و به دنبال آن اسید هیدروفلوئوریک تزریق می شود.

شکافت هیدرولیکی

شکافت هیدرولیکی روشی برای افزایش قابلیت تولید از طریق ایجاد مجراهای بسیار رسانا نسبت به تراوایی طبیعی سازند مخزن می باشد. برای این منظور سیال با فشاری بیشتر از فشار شکست سازند به درون آن تزریق می شود. در واقع سیال با دبی بسیار زیاد به درون سازند تزریق میشود. از آنجایی که این دبی بالاتر از حد پذیرش سازند است فشار رفته رفته زیاد شده و در نهایت به شکست سازند منجر می شود. به این فشار، فشار درهم شکستن نامیده می شود. بر اساس قوانین مکانیک سنگ، فشار درهم شکستن برابر با مجموع مقاومت و تنش فشاری درمحل سازند است. به محض رسیدن فشار تزریق به فشار درهم شکستن، شکاف در سازند ایجاد می شود و سیال تزریقی به داخل آن نفوذ می کند. پد که یک سیال عاری از ذرات جامد است جهت باز نگه داشتن به درون شکاف پمپاژ می شود تا بتوان در ادامه ذرات و دانه های سخت بازنگهدارنده شکاف را به درون آن تزریق کرد. وقتی که عملیات پمپاژ متوقف می شود، فشاردرون شکاف کاهش یافته و به زیر تنش فشاری درمحل می رسد که این امر موجب بسته شدن شکاف می شود. در مخازن کم عمق از ذرات سنگ و در مخازن عمیق از دانه های سرامیکی استفاده می شود. شکافت هیدرولیکی کاربردهای بسیاری دارد که عبارتند از:

– افزایش نرخ تولید مخازن کم تراوا

– افزایش نرخ تولید چاههای آسیب دیده نفت و گاز

– متصل کردن شکاف های طبیعی سازند به دیواره چاه

– کاهش افت فشار برای کمینه کردن تولید سنگ و مشکل ته نشین شدن آسفالتین/ پارافین

شکافت اسیدی

شکافت اسیدی به فرآیند تزریق اسید با فشار بیشتر از فشار شکستن سازند برای بهبود تراوایی کاهش یافته در اثر وجود پوسته یا جریان غیردارسی اطلاق می شود. اما تفاوتی اساسی بین شکافت اسیدی و شکافت هیدرولیکی وجود دارد. در شکافت هیدرولیکی ذرات پروپانت شکاف را باز نگه می دارند ولی در شکافت اسیدی، اسید با خوردن و حل کردن مواد معدنی کانال هایی را در سازند ایجاد می کند که بعد از بسته شدن شکافت رسانایی مورد نظر حفظ شود. برای انجام شکافت اسیدی، می بایست سازند تا اندازه ای قابل حل در اسید باشد که این ویژگی باعث می شود روش شکافت اسیدی به مخازن کربناته محدود شود و نباید هیچ گاه برای مخازن دیگر مانند ماسه سنگ یا شیل به کار برد.

افزایه های اسید

افزایه های اسید موادی هستند که برای کنترل رفتار اسید، بهبود عملکرد اسیدکاری و جلوگیری از آسیب به تجهیزات به اسید اضافه می شوند. افزایه های بسیاری وجود دارند اما سه افزایه اصلی هستند که در تمامی فرآیند های اسید کاری به کار گرفته می شوند. این سه افزایه بازدارنده های خوردگی، عوامل کنترل آهن و سورفکتانت ها می باشند.

بازدارنده خوردگی

بازدارنده های خوردگی عوامل فعال سطحی می باشند که برای حفاظت لوله از خوردگی به کار گرفته می شوند. این مواد سرعت واکنش اسید و فولاد را کاهش می دهند بدون اینکه تاثیری بر واکنش اسید و سازند داشته باشند.

عامل کنترل آهن

عامل کنترل آهن برای نگه داشتن یون های آهن در محلول به کار می روند. این مواد به سه دسته تقسیم می شوند:

  • عامل کاهنده آهن
  • عامل کمپلکس آهن
  • روبنده سولفید هیدروژن

سورفکتانت

سورفکتانت ها مواد شیمیایی هستند که برای کاهش کشش سطحی (کشش بین دو سطح) بین دو مایع یا یک مایع و یک جامد به کار می روند. کاربرد اصلی سورفکتانت ها جلوگیری از تشکیل امولسیون در واکنش اسید و نفت است. سورفکتانت ها را می توان در موارد دیگری به کار برد که عبارتند از:

  • عامل تر کننده
  • عامل کف ساز
  • روان ساز گل
  • بازدارنده تولید لجن
  • شکننده امولسیون
  • تاخیر کننده اسید

4

buy active instagram followers buy facebook subscribers orlando seo